هم‌میهنان گرامی با درودهایی از روی اندوه و سرافکندگی.

یک بار دیگر زمین لرزید و هم‌میهنانم را در خود فروبرد و خانه و کاشانه‌ی آنها را بر سرشان فروریخت.

از حضور گسترده‌ی هم‌میهنان در کمک به آسیب دیدگان سپاسگزارم. این عالی‌ترین جلوه‌ی کمک و همدردی است که البته برخی نهادهای نظامی از آن پیشگیری می‌کنند. برای این‌که از مردم می‌ترسند. باید بیش‌ازپیش به کمک آسیب دیدگان شتافت.

هم‌میهنانم، آیا باید به‌رسم پیرمردان و پیرزنان از دست زمین و چرخ‌وفلک گلایه و شیون کنم؟ یا به‌رسم تقدیرگرایان آن را نشانه‌ی خشم خدا به دلیل گناه بندگان تعبیر نمایم اما ثروت‌های همین مردم را چپاول کرده و یا در سوریه، لبنان، یمن و عراق هزینه‌ی جنگ‌افروزی نمایم؟ از جیب مردم به نام مسکن مهر، جیب خودم را پرکنم اما با یک تکان زمین، همین مسکن مهر، بر سر ساکنین فروبریزد؟

 

هم‌میهنانم نمی‌دانم چه واژه‌هایی را به‌کار ببرم تا بتوانم همدردی‌ام با شما و نیز هم نوعانمان در کردستان عراق را ابراز نمایم؟ با انقلاب بهمن ۵۷، قرار بود، ثروت کشور، برای ترقی و رفاه و امنیت و آزادی مردم و کشور هزینه شود و روستاها آباد شود و شهرها مدرن و ملت از فقر و عقب‌ماندگی نجات پیدا کند اما، شوربختانه بر خلافان عمل کردند و کشور اینک با یک لرزش زمین در ماتم و عزا فرو می‌رود. هرروز ماتم، هرروز عزا و هرروز مرگ و ویرانی ناشی از حوادث طبیعی یا ارادی.

هم‌میهنانم، درامدهای ملی در یک نظام آزاد و دموکراتیک که اقتصاد و سیاست آزاد و رقابتی است، با درامدهای خصوصی، به‌کار گرفته می‌شود و، ساختارهای مقاوم و بهینه‌شده جایگزین زیرساخت‌ها و بافت‌های فرسوده‌ی شهری و روستایی می‌شود و هرروز شاهد مرگ و ویرانی و عزا به دلیل لرزیدن زمین، در کشور پهناور و لرزه‌خیز ایران نیستیم.

عزیزان هم‌میهن، به‌عنوان فرزندی از فرزندان آگاه و مسئول شما ملت ستمدیده، با شما پیمان بسته‌ام تا، این کشور ویران را به کشوری آباد و آزاد تبدیل نسازیم، یک لحظه آرام نگیرم. این تنها کمکی است که می‌توانم به ستمدیدگان از زمین‌لرزه و غیران نمایم.

می‌دانم که ایران در اندوه هرروزه فرورفته است، اما اطمینان می‌دهم، ایران را دوباره آباد خواهیم کرد. ثروت‌های ملی را صد چندان خواهیم کرد و خرابی و ویرانی و ماتم و عزا را با کمک آحاد شهروندان ایرانی از کشورمان بیرون خواهیم راند و به‌جای آن آبادانی، رفاه، امنیت، آزادی و شادی خواهیم آورد. ناامید و دل‌مرده نباشید. اطمینان دارم شما ملت بزرگ ایران، پشتیبانی خواهید گرد تا به ارمان تاریخی برای ایرانی آباد و آزاد دست پیدا کنیم. آن روز نزدیک است.

 

سرباز ملت عزیز ایران- حشمت اله طبرزدی-

۲۳/آبان ماه/۱۳۹۶ خورشیدی.

 

 

سالگرد جنبش دانشجویی ۱۸ تیر فرصت مناسبی است تا با یادآوری آن، به مهم‌ترین مسائل جامعه و فرایند جنبش دموکراسی خواهی بپردازیم.

این جماعت مدتها است که از همه ی امکانات مشروع و غیر مشروع استفاده کرده اند تا میلیون ها ایرانی را از طریق رقیب هراسی بفریبند و به پای صندوق های انتصخابات بکشانند که کشاندند. بخشی از خاکستری ها ونیز حزب بادی ها را با خود همراه کردند.

تا یکی دو ماه پیش آنهایی که به سه گزینه‌ی مشخص یعنی

۱-بایکوت انتصخابات ۲- رأی به روحانی ۳- رأی به رییسی، رسیده بودند، کسانی هستند که از فکر، برنامه و پلاتفرم مشخص سیاسی برخوردار هستند و در راه خود استواری دارند. برای این‌که به خوبی می‌دانند پیامد گزینش آنها چیست و چه باید بکنند.

هم‌میهنان گرامی، در شرایط تعیین کننده‌ای قرارگرفته‌ایم. درک شرایط کنونی و تصمیم و عمل انسانی، ملی و دموکراتیک، موجب سربلندی ایران و ایرانی در آینده خواهد شد.

استمرار طلب ها به من می گویند،بیا و دست از بایکوت انتصخابات بردار تا روحانی بیایدو گر نه قالیباف یا رییسی می آید.مگر ندیدی قالیباف می خواست دانشجو ها را لوله کند؟مگر ندیدی خودشان در مناظره گفتند که رییسی ۳۷ سال فقط زندان و اعدام کرده است؟

از ابتدای مبارزه، همواره تلاش کرده‌ایم درراه خود صادق باشیم و گزارش هر آنچه در دروی پرده یا به‌اصطلاح پشت پرده بین ما و دستگاه سرکوب و امنیت روی می‌دهد را با افکار عمومی در میان بگذاریم.

هنوز روحانی و طرفداران سیاسی و البته فانتزی‌اش، معنای فقر و کارد به استخوان رسیدن را درک نکرده‌اند.

هیچ‌گاه در مورد فوت‌وفن سینما اظهارنظر قاطع نمی‌کنم، برای این‌که دانش و تجربه‌ی آن را ندارم، ولی دلم بسوزد برای سیاست که هرکس به خود حق می‌دهد، در موردان، اظهار نظر قاطع کند. من که نزدیک به ۴۰ سال است، در امر سیاست ورزی بوده و بیش از ۲۳ سال را مستقیماً در مبارزه‌ی بی‌امان سیاسی، زندان و شکنجه و محرومیت به سر می‌برم، هنوز جرائت نمی‌کنم با قاطعیت به دیگران بگویم، در انتخابات شرکت نکنید یا بکنید.

 اگر چه به دلایل شرایط عمومی کشور و فردی‌ام، دل و دماغی برایمان نمانده اما نمی‌توانم سال نوی میلادی را به دوستان عزیزم شاد باش نگویم.

صفحه1 از2
Go to top